سخنرانی

سیرعالم با حزن عاشورایی، مقدمه فتوحات عصر ظهور

آیت الله سید محمد مهدی میرباقری

26 شهريور 1397 ساعت 16:59

آنهايي كه زير چتر غرب زندگي مي‌كنند؛ به هر اندازه‌اي كه فرهنگ آنها را قبول كنند، میمیرند. آدم مرده كه دعوت امام حسين را نمي‌شوند. «إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‏»، «وَ ما أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ». اول، آدم بايد زنده بشود، بعد لبيك بگويد. حضرت، اول آدم‌ها را زنده مي‌كنند، بعد به مرحله لبيك مي‌رسانند


به گزارش پایگاه اطلاع رسانی فرهنگستان علوم اسلامی، متن ذیل قسمتی از سخنرانی آیت الله سید محمد مهدی میرباقری در باب اهمیت حزن عاشورایی در مراحل تکامل تاریخ و سیر عالم  با سیدالشهدا به سمت فتوحات عصر ظهور است. این سخنرانی در محرم سال 1395 در حسینیه حضرت زهرا(سلام الله علیها) بیان شده است.
***



سير عالم در يك مرحله‌اي، با حزن است. و اين سير، بر محور مصيبت سيدالشهداء (عليه السلام) اتفاق مي‌افتد و اين حزن، مِثل حزني است كه انسان از گناه خودش، از خطيئه خودش، از دوري‌اش، از مهجوريتش دارد؛ حضرت آدم دويست سال بر دوري خودش گريه مي‌كرد. وقتي فرمودند «اهْبِطُوا» حالا آن، چه بود بين او و خدا اتفاق افتاد، ما نمي‌دانيم. دويست سال گريه مي‌كرد. اين اشك، مسئله را برگرداند. همين طوري كه يك حزنِ اين طوري داريم، يك حزن ديگري هم داريم حزن بر سيدالشهداء (عليه السلام).

اين عبادت عظيم سيدالشهداء كه سرتاسرْ بندگي و خضوع و خشوع است، در اوجي از مظلوميت اتفاق افتاده كه قلوب مومنين را، عالم را متحول مي‌كند. همه عوالم بر حضرت گريه مي‌كنند و با اين بكاء، مقرَّب به خداي متعال مي‌شوند؛ از يك مراحلي عبور مي‌كنند، مراحلي كه عبورش هم خيلي سخت است. انسان براي اينكه شيريني يک گناه از ذائقه‌اش دور بشود اگر بخواهد توبه كند، بايد سال‌ها گريه كند ولي اگر اهل بكاء بر سيدالشهداء شد، ممكن است به راحتي اين ذائقه‌اش تغيير كند، مبدأ ميلش عوض بشود، رغبات آدم عوض بشود با اشك بر سيدالشهداء. لذا سير فوق العاده‌اي در انسان ايجاد مي‌كند. اگر انسان به وادي حزن سيدالشهداء رسيد، راه خيلي كوتاه‌تر مي‌شود. عالم هم همين طوري است. عالم با مصيبت سيدالشهداء، يك سيري دارد، محور اين سير هم حزن خود امام هست. يعني از عباداتي كه ائمه (عليهم السلام) براي هدايت عالم، براي شفاعت عالم، براي تقرب عالم دارند ـ كه خودشان هم طبيعتا با دستگيري از عالم، مقرَّب مي‌شوند ـ اين است كه وارد وادي بلاء سيدالشهداء شدند، صاحبان آن بلاء هستند. با ابتلاء خودشان، با بكاء‌شان، با حزن‌شان، عالم را سير مي‌دهند.

«فَلَأَنْدُبَنَّكَ صَبَاحاً وَ مَسَاءً وَ لَأَبْكِيَنَّ عَلَيْكَ بَدَلَ‏ الدُّمُوعِ‏ دَماً» اين بكاء امام، كل عالم را سير مي‌دهد ديگر تا برسند، آماده بشوند براي فتوحات. ملاحظه فرموديد اين آيه را، يك روزي تقديم كردم. فرمود ما در هيچ قريه‌اي پيغمبر نمي‌فرستيم «إِلاَّ أَخَذْنا أَهْلَها بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ‏» اهلش را همراه با سختي و مشكلات قرار مي‌دهيم تا به حال تضرع برسند؛ كه بعد كه برايشان گشايش مي‌كنيم، سوء استفاده نكنند. تازه مي‌فرمايد بعد از اين همه سختي، گشايش مي‌كنيم، يك عده‌اي يادشان مي‌رود، مي‌گويند «قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ». اگر شيعه بخواهد به يك نقطه‌اي برسد كه وقتي دوران ظهور مي‌شود و آن فتوحات مي‌شود، طغيان نكند، سر بر ندارد؛ همين طوري كه در دوران قبل از ظهور، در دوران قبل از فتح و پيروزي ظاهري، مشغول به عبادت بود، توجه به خدا داشت، اين سختي‌ها او را به عبادت كشانده بود؛ فتوحات بعد از ظهور هم او را از امام جدا نكند، ابتهاجات بعد از ظهورْ او را جدا نكند، احساس استغناء نكند، احساس غفلت نكند؛ بايد اين دوران طولاني حزن بر عالم بگذرد. خاصيت ماها است ديگر.

شايد معناي اين تعبيري كه مكرر در روايات، در زيارات آمده «فَمَعَكُمْ‏ مَعَكُمْ» اين تكرار معيت، همين است. يك تكرار معيت، در دوران هُدنه و در دوران حزن و اينها است. يك معيت، در دوران فتوحات و پيروزي است. ممكن است انسان در دوران مظلوميت ائمه، كنار ائمه باشد؛ در دوران فتوحات، راهش را جدا كند. مثل خيلي‌ها كه در دوران سختي «بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ» با انبياء بودند؛ همين كه گشايش مي‌شد مي‌گفتند «قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ» صف‌شان را جدا مي‌كردند. مي‌گفتند اين سختي‌ها، مال پدران ما بود؛ دوران خوشي ما است.

آن فتح به دن